Stilte

Stilte… af en toe kan het zo heerlijk zijn om even geen geluiden te horen, complete stilte te ervaren.

Het is zelden zo, in dit leven, dat het helemaal stil is. Dat er niks piept, niks zoemt, niks ruist. Als ik naar buiten kijk en de witte wereld zie met daarboven de grijze, dichte lucht dan hoort daar in mijn beleving stilte bij. Of alleen het gekraak van de sneeuw onder je schoenen.

Vanmiddag op het crematorium had de familie een presentatie van een aantal foto’s van de overledene: een babyfoto, portretten, familiekiekjes; diverse beelden uit haar leven die een indruk gaven van de mens die zij is geweest. Om de volledige aandacht erop te vestigen wilde men daar geen muziek bij. De melodie of de tekst van de muziek zouden kunnen afleiden.

Het was stil in de aula; zó stil, dat je zelfs op de vloerbedekking een speld had kunnen horen vallen. Ik merkte aan mezelf, dat ik de stilte oorverdovend vond op dat moment. Ik had liever ondertussen een strijkje gehoord, als gezang te afleidend zou zijn, dan deze stilte. Een stilte waarin niemand durfde te kuchen, zijn keel schrapen of huilen. Snotteren zou dan helemaal uit den boze zijn, bedacht ik me. Dus ik zat strak op mijn stoel, me te concentreren op de foto’s.

Het jongetje van 6, het enige aanwezige kind, begon ineens hoorbaar te snikken. Dit kind had nog geen last van gêne; er was geen stemmetje in zijn hoofd dat zei, dat ie zijn tranen maar even moest inslikken omdat hoorbaar huilen ongepast zou zijn. Hoe vreselijk zijn die aanslagen overal in de wereld, maar hoe mooi is het dat mensen hun verdriet niet binnenhouden maar het uitschreeuwen, jammeren om hun gewonde of verloren dierbaren. Een stuk gezonder voor je lijf, lijkt me ook. Verdriet opkroppen is niet goed. Die tranen lekker laten lopen lucht op. Maar als mensen dit doen, voelen we ons daar ongemakkelijk bij. We zijn het niet gewend, we zouden het zelf nooit doen, we generen ons voor die emoties; van anderen, maar ook van onszelf.

Stil zijn is ook moeilijk, want dan worden we geconfronteerd met deze emoties of opgekropte gevoelens of we denken dan aan mensen of situaties waar we niet aan wíllen denken. Dus gaan we dingen doen in plaats van stilzitten of zetten muziek op; liefst hard om de geluiden van hoofd en hart niet te hoeven horen. Terwijl er zoveel spreuken zijn als “In de stilte liggen de antwoorden” of “Luister naar je hart, want dat klopt”, etc. Nou, als ik weer een poging doe te mediteren en ik hoor mijn hart, dan maak ik me zorgen of ik wel gezond ben. Dan hoor ik het bonzen, dan voel ik het bloed – nee, hóór ik het bloed - door mijn aderen stromen. Doodeng! Dus dan maar even een muziekje op. Met zachte harpklanken, die me naar de stilte begeleiden. Stilte met harpmuziek.

Als ik nú mijn ogen sluit, dan hoor ik het zachte gezoem van mijn laptop, het water dat opwarmt in de radiatoren, een deur dichtslaan bij de buren en mijn eigen uitademing door mijn neus die al een week verstopt zit. Ik word wel kalmer van binnen, ik ontspan en laat de gedachte los dat ik niet heb kunnen wandelen in de sneeuw vandaag. Even doemen voor mijn geestesoog beelden op van blauwe zwaailichten, van een politiebusje dat dwars over de weg staat en politiemensen die met armbewegingen het verkeer leiden, van een aantal auto’s dat gehavend, gedeukt en beschadigd in de berm en tegen de vangrail staat. Ik voel mijn hart iets sneller kloppen, adem nog eens diep in en uit en word weer kalmer van binnen. Ik voel me dankbaar en tevreden over vandaag en ben blij, dat ik veilig heb kunnen rijden en heelhuids thuis ben gekomen. Ik ben even stil….