Liefde en regenbogen

 

 

 

 

 

 

Ruim een jaar geleden schreef ik mijn laatste blog, zie ik net.
Ben ik gestopt met schrijven? Integendeel! Vorig jaar om deze tijd was ik druk met het afronden van het schrijven van mijn theatervoorstelling ‘Het Laatste Woord – over sterven, de dood en daarna’. Toen volgden het regelen van theaters waar ik kon spelen en de repetities.

Verdrietig, maar ook bijzonder, was dat naast mijn voorstelling over dit beladen onderwerp mijn vader ernstig ziek was en stervende. Op de dag van de première werd hij opgenomen in het plaatselijk hospice. Ik had hem aan het begin van de week gevraagd of ik de boel moest afblazen, maar daar wilde hij niet van horen! “Er hebben mensen een kaartje voor je gekocht, die moet je niet teleurstellen”, antwoordde mijn vader. Er bestaat zoiets als ‘the show must go on’, maar daar zitten toch grenzen aan. Dus ik zei tegen papa, dat hij veel belangrijker was dan mijn voorstelling! Hij glimlachte en drukte me nogmaals op het hart dat ik ermee moest doorgaan.

Ik stond uitgebreid in de krant; ik kwam zelfs op de radio en regionale televisie met mijn verhaal. Papa was altijd een fervent TV-kijker en verslond dagelijks de Twentsche Courant Tubantia. Hij heeft die week zo’n vijf keer een poging gedaan om het artikel over mijn voorstelling te lezen, maar heeft wellicht alleen de foto’s gezien. En hij sliep toen ik op de beeldbuis was. Later die avond nam ik afscheid van hem, omdat hij vond dat ik op tijd naar bed moest om uitgerust te zijn voor de volgende dag. Hij fluisterde zacht, dat ik hem en de situatie maar even moest parkeren en dat ik moest genieten van mijn optreden. Een week later is hij overleden.

Ik merk, dat ik met nog meer passie en gevoel mijn werk als uitvaartbegeleider kan doen, omdat ik aan den lijve heb ondervonden om iemand die me zo dierbaar is voor altijd te moeten loslaten. Ik voel, dat ik nog intenser meeleef met de bruidsparen die elkaar het jawoord geven en hoe gelukkig het me maakt dat ik hun liefde wettelijk mag bezegelen. Ik merk ook, dat ik steeds minder het gevoel heb mezelf te moeten verdedigen, omdat het me steeds minder interesseert wat anderen van me vinden. Omdat ik in de afgelopen maanden heel vaak heb mogen voelen waar het in het leven werkelijk om gaat: de liefde! Elk mens heeft zijn eigen talent, zijn eigen licht dat hij mag laten schijnen in de wereld. Veroordeel elkaar niet op dat licht; misschien heeft het niet jouw kleur, maar samen vormen we regenbogen en creëren we zonnestralen die zo hard nodig zijn!