Een feestje

 

Van tevoren je uitvaartwensen vast laten leggen komt steeds vaker voor.
Ik pleit er ook voor, vooral omdat de dood altijd onverwacht komt, al staat hij op de drempel. Er is minder druk in een tijd van verdriet, omdat helder is hoe het afscheid er in grote lijnen uit komt te zien. In elk geval is het belangrijk te weten of er een begrafenis of crematie moet plaatsvinden. Verder is het fijn om speciale wensen te bespreken met de naasten. Een uitvaart gaat over de overledene, maar voor degenen die achterblijven zou het afscheid een troost moeten zijn. Het is vaak het begin van het rouwproces en als dit goed verloopt, scheelt dat aanzienlijk.
 

Mensen durven er vaak niet over te praten. De dood is taboe. Maar deze is wel onvermijdelijk en onontkoombaar! Je leven is als een kaars waarvan de vlam brandt zolang er maar genoeg kaarsvet is. We weten niet of we gezegend zijn met een dikke stompkaars, een waxinelichtje of iets daar tussenin. In elk geval is het, naar mijn idee, de bedoeling jouw eigen licht volop te laten schijnen in het leven.

Een man die dit ontzettend goed kon was Henk. Als Henk binnenkwam, verlichtte hij de ruimte met zijn uitstraling, zijn lach en zijn enorme vriendelijkheid. Henk was in staat zijn licht te laten schijnen op zaken die niet duidelijk waren. Hij kon je de andere kant laten zien van een probleem door zijn heldere blik en dat verlichtte je gemoed. Ook scheen zijn licht door in de muziek die hij maakte. Muziek was zijn lust en zijn leven!
Henk wilde zijn uitvaartwensen op papier en kwam daarvoor op tijd bij me op de lijn. Met zijn vrouw en kinderen had hij alles besproken en hij wilde mij ervan op de hoogte stellen. Deze man, die ik kende als vrolijk en altijd opgeruimd, wilde geen trieste toestanden. Je mocht wel even verdrietig zijn als hij zou sterven, maar daarna diende het leven verder te gaan. Hij wilde dan ook een feestje als hij er niet meer was.
Henks kaars is uitgegaan. De lichtjes in zijn ogen brandden nog tot hij ‘op’ was en hij klaar was met zijn leven dat door die verschrikkelijke ziekte veel te snel ophield. De een-na-laatste dag zag ik deze lichtjes terug in zijn ogen. Hij verheugde zich erop zijn lichaam los te laten dat ‘een dwangbuis’ was geworden. Hij zag ernaar uit om zich weer vrij te kunnen bewegen, ‘hierna’. En hij verheugde zich op ‘zijn feestje’.
En we hebben zijn leven gevierd: met muziek, veel muziek, persoonlijke woorden en nog meer muziek. En Henks licht brandt symbolisch verder in onze harten….