17 december 2016

Vandaag precies 7 jaar geleden verhuisde ik. Voor de zoveelste keer en ook voor de zoveelste keer niet omdat ik dat wilde, maar door omstandigheden.

Op 17 december 2009 zette mijn ex-vriend de laatste spullen in de woonkamer van mijn nieuwe appartement en nam afscheid met de woorden, “dat hij moest gaan, omdat de kinderen zo uit school kwamen”. Ik hoorde de voordeur dichtslaan en stond enigszins verbijsterd om me heen te kijken naar meubelen die een nieuwe plek moesten krijgen, muren die nog heel wit en kaal waren, ramen waar nog gordijnen vóór moesten komen te hangen en dozen… vooral veel dozen. Ik besloot eerst maar eens een kop koffie te zetten met het al gereedstaande apparaat op het verder nog lege aanrecht. Met een bakkie troost zat ik op de leren bank, die een lieve vriendin voor me had geregeld. Het begon zachtjes te sneeuwen en ik wist niet zeker of ik ervan moest genieten…

Nu – 7 jaar later – kijk ik terug op een periode, waarin ik veel afscheid heb moeten nemen:
van een man die loog en bedroog, dus dat was redelijk makkelijk; van zijn kinderen van wie ik zielsveel hield. Dat deed verrekte pijn… Van een vaste baan, die geen garanties bood en van een 0-uren contract dat veel uren opleverde, maar weinig salaris en geen vastigheid. Van een dierbare vriend die geen 50 mocht worden, van een oude vriendin die met haar 53 jaren veel te jong was, van een lieve vriendin wier hart het begaf door ouderdom, van een fijne tante die ik nog langer bij me had willen hebben en van een bevriende collega met wie ik jaren heb samengewerkt. Ook heb ik afscheid moeten nemen van het gevoel ooit moeder te worden. Dat was ook een pittige…

Ik heb een boel bijgeleerd; letterlijk en figuurlijk! Ik heb een opleiding van 3 jaar en diverse cursussen gevolgd in mediumschap en ben gediplomeerd uitvaartbegeleider. Ik ben in de afgelopen 7 jaar 3 keer opnieuw begonnen. Zeven jaren, waarin zoveel is gebeurd, nog zoveel meer dan ik kan beschrijven. Voorbij gevlogen, maar zo intens. Ik heb geleerd wie mijn vrienden zijn. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt, maar heb in mijn vriendenkring ook heel oude, die overigens van mijn leeftijd zijn. We nemen elkaar zoals we zijn en genieten van alles wat we met elkaar beleven. Ik ben zoveel rijker geworden in de aflopen jaren en daar ben ik heel dankbaar voor. Op momenten dat het water tot aan mijn lippen stond, deden zich oplossingen voor die ik niet had kunnen bedenken. Mijn vertrouwen is gegroeid: in mijzelf, in mijn omgeving en in de ongeziene wereld. Ik sta stevig op de grond en in mijn nieuwe leven, dat pas is begonnen. Kom maar op met dat nieuwe jaar!!